Badania i analizy.

MetOry odczytuje prognozę w oknach czasowych: najbliższe 1, 3, 6, 12, 24, 48 i 72 godziny. Każde okno pokazuje najsilniejszą wartość oczekiwaną w jego obrębie, np. najsilniejszy wiatr lub najintensywniejszy deszcz.

Okno nigdy nie mówi, że coś wydarzy się o określonej godzinie. Pokazuje, jak daleko w przyszłość patrzysz.

Indeks umieszcza każde zagrożenie na jednej skali z czterema poziomami: niski, obserwacja, wysoki i krytyczny. Pozwala porównać miejsca i dni na pierwszy rzut oka.

87 na 100 oznacza, że prognoza plasuje się wysoko na tej skali, a nie że zdarzenie ma 87% szans. Gdy brakuje danych, pokazujemy to jako nieznane, nigdy jako bezpieczne.

Ostrzeżenia służb takich jak AEMET w Hiszpanii czy Météo-France są prezentowane w brzmieniu nadanym przez wydającą je instytucję.

Prognoza modelowa nigdy nie staje się oficjalnym ostrzeżeniem. Gdy źródło ostrzeżeń nie jest podłączone, informujemy o tym, zamiast pokazywać „brak ostrzeżeń”.

Modele globalne prowadzą ośrodki takie jak ECMWF, NOAA, DWD i Météo-France. Serwisy takie jak Open-Meteo przekazują ich wyniki dalej: to kanały, a nie odrębne modele.

Zgodność modeli to przydatny kontekst, ale sama w sobie nie dowodzi trafności. Trafność mierzy się na podstawie rzeczywistych obserwacji.

Prognozy są zapisywane, zanim zjawiska wystąpią, i nigdy później nie są zmieniane. Następnie zestawia się je z obserwacjami ze stacji z tej samej godziny.

Obecne prace porównują prognozy temperatury ECMWF, NOAA i DWD z obserwacjami ze stacji w Hiszpanii i Francji.

Każda marina korzysta z najbliższego morskiego punktu modelu, oddalonego maksymalnie o 30 km, a odległość jest zawsze podana. Wewnątrz portów i zatok morze jest zwykle spokojniejsze.

Rzeki, kanały, jeziora i zamknięte porty są dla modelu zbyt małe, dlatego zamiast szacunku nie otrzymują żadnej wartości fal. Oficjalne ostrzeżenia morskie wydaje właściwy organ krajowy.